Brief aan 16-jarige ik

20 jaar terug in de tijd. Als dat zou kunnen. Vandaag doe ik net alsof. Terug naar 1996 met de kennis van nu.

Lieve 16-jarige ik,

Je hebt het niet makkelijk, nu al niet. Ik zou je graag vertellen dat het leven makkelijker wordt, maar helaas. De grootte van de uitdagingen zal de komende jaren toenemen. Een troost is dat je je steeds meer vaardigheden eigen maakt, om de uitdagingen te lijf te gaan.

clip_image002

Ik zou je graag een paar tips geven. Geniet van je vrijheid. En neem het leven niet te serieus. Je denkt met hard werken je doelen te verwezenlijken, maar helaas, de doelen die je voor jezelf in het vooruitzicht hebt gesteld, ga je niet halen. Ten minste op beroepsmatig gebied. Dit klinkt keihard, want falen lijkt op dit moment één van de ergste dingen die er is. Dat zal je de komende jaren nog steeds vinden, maar over 20 jaar, mag je van jezelf fouten maken.

clip_image004

Je treurt nog om je eerste vriendje, dat de verkering heeft uitgemaakt. Je hebt er al veel over opgeschreven. Blijf dat schrijven vooral doen. Blijf romantische gedichten schrijven. Het heeft misschien geen economische waarde, maar het is jouw ding. Het is jouw manier om gevoelens kwijt te kunnen.

clip_image005

Want gevoelig ben je. Over 20 jaar nog steeds trouwens. Je wordt geen marinier, waarover je nog weleens fantaseert. Het lijkt wel stoer, die ontberingen door kunnen maken, maar is niet echt realistisch. Over 20 jaar lig je in de winter met een pyjama en sokken onder een dubbel dekbed en dan heb je ook nog een man naast je die wat warmte afgeeft en heb je het soms nog koud. Die man heb je trouwens ondertussen al ontmoet, maar ik denk dat je nog niet kunt voorspellen dat het jouw man wordt. Fantaseren mag je trouwens best blijven doen.. 😉

clip_image007

Ik twijfel of ik je moet zeggen niet te proberen bij de ‘christelijke wereld’ te horen. Op dit moment geloof je nog in de God uit je jeugd, wil je graag ergens bij horen en het goede doen. Dus het lijkt onontkoombaar dat je je inlaat met een groep mensen die meent de waarheid in pacht te hebben. Ik denk dat je zelf moet ontdekken dat het voor jou niet werkt. Je hebt de ruimte nodig om eigen keuzes te maken, dingen ter discussie te stellen. Je bent niet zo goed in te doen wat ‘hoort,’ ook al denk je op dit moment nog van wel.

Ik zou je willen behoeden voor de teleurstellingen die je voor je kiezen krijgt. Tegelijkertijd wil ik deze rooskleurige naïviteit niet doorbreken. Je zult het zelf moeten ontdekken.

Wees mild voor jezelf. Je gevoeligheid is niet te beteugelen met hardheid.

Zie het leven als een ontdekkingstocht. Niet als een uitgestippelde route die je moet volgen.

Sport! Niet voor dat strakke lijf. Een zogenaamde ‘killerbody’ zul je nooit krijgen. Maar sporten maakt je echtclip_image008 gelukkiger! En over 20 jaar zie je er nog best redelijk uit.. 😉

Leg je prioriteiten meer bij genieten dan bij werk. Heb je niet van huis uit meegekregen. Het gaat je tijd kosten. Maar over 20 jaar heb je deze vaardigheid aardig onder de knie..;-)

Lieve 16-jarige ik. Blijf je jezelf! Je bent goed, zoals je bent.

Dikke kus,

Je 36-jarige ik.

clip_image009

Gunnen

 

Ik probeerde een tijdje geleden de betekenis van het woord ‘gunnen’ in mijn taalgroepje uit te leggen en dat viel niet mee. ‘Toestaan’ vind ik niet helemaal de lading dekken. De betekenis ‘onverplichte goedheid’ van gunst vind ik mooi klinken. Nu alleen de uitleg nog.. 😉

clip_image002

Inderdaad. Goedheid is niet verplicht. Maar het kan je leven zeker veraangenamen. Niet alleen door jezelf dingen te gunnen, maar ook de ander. Ik geef nog steeds op donderdagmiddag vrijwillig taalles. Niet omdat ik zo’n onbaatzuchtig persoon ben. Ik vind het best leuk om ‘juf’ te spelen, zeker leuker dan stofzuigen. Dus verleen ik mezelf een gunst.;-) Tegelijkertijd gun ik die mensen een beetje extra hulp bij het leren van de Nederlandse taal.

Ik ben mezelf de laatste jaren ook steeds meer gaan gunnen. Vroeger (> 5 jaar geleden) moest ik toch minstens iets nuttigs hebben gepresteerd voor ik bewust ergens van mocht genieten. Maar dan met mate. Overmatig genieten kon nooit goed zijn. Gelukkig heb ik deze hersenspinsels ondertussen aardig los gelaten. Alcohol drinken, eten, geld uitgeven moet je misschien met mate doen. Maar dat zegt niets over de mate van genieten, want waarom zou je dat niet onbeperkt doen? Natuurlijk zijn er momenten dat het gewoon even niet lukt. Het is niet voor niks onverplichte goedheid. Onbeperkt genieten mag, maar hoeft niet.

clip_image004

Maar even terug naar het gunnen, want daar ging het om. Want wat gun ik mezelf dan zoal? Ik vind het best lekker om overdag een dutje te doen. Natuurlijk zijn er duizend andere nuttige dingen die ik kan doen, maar toch gun ik mezelf regelmatig dat dutje. En mijn wekelijkse (soms 2-wekelijkse) saunabezoek. Het is ondertussen een verslaving geworden.. 😉 Ik wil 4 keer per week sporten. Niet om super strak te worden, al is dat natuurlijk mooi meegenomen, maar vooral om mezelf lekker te voelen. En mijn dagelijkse meditaties. Een half uur op een kussen je concentreren op je adem lijkt misschien niet zo zinvol, toch zou ik het iedereen aanraden. 😉

Goeddoen, gewoon omdat het kan. Jezelf en de ander gunsten verlenen, is misschien wat geitenwollensokkerig. Maar misschien ben ik dat gewoon ook wel. Ze zijn in ieder geval lekker warm.. 😉

clip_image006

Wat gun jij jezelf en de ander? 😉

Verdeelde passie

clip_image002

In mijn jeugd hoorde ik regelmatig sensationele verhalen van mensen die diep in de goot lagen, maar een lichtpuntje zagen en God vonden. Heel fijn voor die mensen. Maar ergens vroeg ik me af of ik ook in die goot moest gaan liggen, om dat ultieme moment te ervaren.

Nog steeds kom ik regelmatig bekeringsverhalen tegen. Mensen hebben ‘het’ eindelijk gevonden. Het kan van alles betekenen. Het is iets waar ze altijd van gedroomd hebben, ook wel passie genoemd. Het is niet perse een hogere macht, maar wel iets wat het leven pas echt de moeite waard maakt. Ergens verbazen ze zich erover dat ze zolang blind hebben kunnen zijn voor hun ware droomleven. Ze willen dan ook dolgraag met anderen delen hoe geweldig hun leven is.

clip_image004

Misschien jammer, maar ik wordt altijd een beetje kriebelig van dit soort verhalen. De saaie, alledaagse werkelijkheid waar sleur de boventoon voert is niet altijd makkelijk te verdragen. Natuurlijk wil iedereen daar een droomleven tegenover stellen. Maar is dat wel even realistisch? Misschien vergis ik me, maar een droomleven suggereert dat alles fijn is, naar wens gaat, zolang je maar gefocust blijft op je droom. ‘Gewoon’ leven lijkt iets banaals.

Ik heb me hier nogal eens druk om gemaakt, verdrietig gevoeld en boos om geworden. Ik leef een banaal leven. In die zin dat ik niet één specifieke droom of passie heb. Ik leef ‘gewoon.’ Doe wat ik leuk vind (en soms niet) en toevallig zijn dat best veel verschillende dingen. 😉

Voor mijn kind zorgen, taalles geven, grotemensenspeelgoed verkopen, mensen met een beperking een handje helpen in de liefde, schrijven, mijn opleiding voor gewichtsconsulente.. Ik doe het allemaal met veel plezier en soms even niet. Dan zoek ik mijn ontspanning in de sauna of op Netflix..;-) De lijn, die alles met elkaar zou moeten verbinden, kan ik nog niet helemaal ontdekken. Maar is dat erg?

Vroeger had ik het idee, dat je een logisch leven moest leiden. Ik zou een duidelijk plan moeten hebben en dat ook tot uitvoer moeten brengen, zonder er te veel van af te wijken. Het lukte me niet, wat nogal wat frustratie tot gevolg had. Ik kon niet aan mijn eigen logische plaatje voldoen.

Gelukkig is tegenwoordig mijn motto: ‘Ik doe maar wat, zolang het leuk is. Zoooo relaxed.. 😉

clip_image005

De Taalles

Op donderdagmiddag als ik Jolie naar school heb gebracht fiets ik door naar een buurtcentrum een kilometer verderop om een taalles te geven aan anderstaligen. Het kunnen mensen zijn die naast hun verplichte inburgeringslessen wat extra lessen willen krijgen of mensen die al langer in Nederland wonen en hun spreek- of schrijfvaardigheden willen verbeteren.

clip_image002

We werken sinds kort met een nieuwe methode, waar mensen op verschillende niveaus met praktische onderwerpen aan de slag kunnen. Vandaag hadden we het over verhuizen. Ik had niet van te voren verwacht dat zo’n praktisch onderwerp persoonlijke verhalen naar boven zou halen. Want waarom ben je verhuisd en naar wat voor soort huizen verhuisde je. Van een vrijstaand huis met familie naar een tent met vreemden is een behoorlijke overgang. Ondertussen was de tent wel weer verruild voor een huis met stenen muren, maar toch.

clip_image003

En dan de reden? Leven in een dictatuur waar je vanaf je vijftiende het leger in moet voor onbepaalde tijd. Niet kunnen zeggen en schrijven wat je denkt. Ik kan me er geen voorstelling van maken. Ook niet hoe is het is om op een zogenaamde veilige plek te zijn. Want jij bent er wel naar een ongetwijfeld gevaarlijke, lange reis, maar je familie is nog daar. Daar op die plek waar het onveilig is. En jij bent hier in een koud land met honderden regeltjes en die vreemde taal.

clip_image004

Naast het leren van de taal probeer ik mijn cursisten wat bij te brengen over hoe het eraan toe gaat in Nederland. Achteraf denk ik dat ik vanmiddag wat te veel heb opgeschept over de zogenaamde Nederlandse waarden en normen. Met name gelijkwaardigheid en vrijheid heb ik genoemd. Enkele voorbeelden:

  • Je mag de regering uitschelden op Facebook
  • Mannen mogen met mannen trouwen en vrouwen met vrouwen. Ze mogen ook kinderen krijgen.
  • Doe maar gewoon. Daar houden wij in Nederland van. 😉
  • Je baas noem je meestal gewoon bij zijn voornaam. Kinderen mogen hun ouders soms ook bij hun voornaam noemen.
  • Het is erg Nederlands om hier van alles van te vinden vooral je mening te uiten.. 😉

Ik vind het leuk om taalles te geven. De samenstelling van de groep verandert nog wel eens en de opkomst wisselt ook. Van te voren moet ik mezelf wel eens in de motivatiemodus zetten. Na een Zumba les in de ochtend is het erg aantrekkelijk om ’s middags te chillen op de bank. En lijkt het huis schoonmaken plotseling best belangrijk.. Maar uiteindelijk ben ik toch blij dat ik weer enkele mensen een stukje verder heb geholpen met het eigen maken van de Nederlandse taal. Ik zou iedereen aanraden om vrijwilligerswerk te doen. En dat mag best met een egoïstisch motief. Bijvoorbeeld gewoon een goed gevoel krijgen.

clip_image005

Definitief

Iemand uit mijn directe omgeving heeft enkele dagen geleden een eind aan zijn leven gemaakt. Ik heb me proberen in te leven in wat iemand zou denken en voelen, voordat hij tot zo’n wanhopige daad komt. En wat ik tegen hem of haar zou kunnen zeggen om het niet de doen.

Voor jou (als je het echt niet meer ziet zitten),

Zwarte donderwolken, een onvervulbare leegte, uitzichtloosheid. Ik weet dat woorden niet kunnen weergeven, wat jij op dit moment ervaart. Ik doe een poging, omdat ik de wereld iets wil laten zien van wat jij doormaakt. Ik weet niet of mijn woorden jouw gevoelens van eenzaamheid kunnen verzachten.

Je lijdt. Voor het grootste deel van de wereld onzichtbaar. Misschien alleen in je huis of op een kamer. Misschien heb je wel huisgenoten die er zijn, maar toch kunnen ze je niet helemaal bereiken. Je ziet dat sommige van je vrienden echt hun best doen om je te helpen, maar jij ziet hun pogingen als verspilde energie.

Het lijden duurt te lang en is ook in het verleden te vaak aanwezig geweest. En ook al zal het leed over weken of maanden afnemen, het komt terug. De vraag of het allemaal nog wel zin heeft wordt een ontkennende bevestiging. Je overtuiging dat het voor eens en altijd afgelopen moet zijn, groeit. Je wilt niet meer, je kunt niet meer.

Lieve jij, ik weet niet of ik de juiste woorden voor je heb. Want wie ben ik om te zeggen, dat je er ‘gewoon’ doorheen moet, dat het geluk jou echt wel weer vindt. De enige interpretatie die jij hieraan kunt geven is dat het onzin of een grote leugen is. Ik heb zeker wel dieptepunten gekend, maar zo diep als jij nu zit, ben ik nooit geweest.

Ik wil je niet overtuigen. Jij bent jij en jij hebt recht op het maken van je eigen keuzes. Toch hoop ik dat je mijn woorden ter overweging wilt nemen. Ik weet niet wat er na de dood gebeurt met je. Als kind geloofde ik in een hemel. Nu weet ik het niet meer zo goed. Wat ik wel weet, is dat de dood iets definitiefs is. Je snijdt de banden met je geliefden voorgoed door. Het lijkt nu misschien de juiste keuze. Je denkt dat je geliefden alleen nog maar pijn kunt doen en dat ze jou niet meer kunnen bereiken.

Jouw werkelijkheid op dit moment is afschuwelijk zwaar, lijkt ondraaglijk. Maar lieve jij, je werkelijkheid is niet een statisch iets. Je kunt leren om op verschillende manieren naar jouw leven en de wereld om je heen te kijken. Je kunt weer leren genieten van de mooie dingen in het leven. En je kunt leren leven met je pijn, zonder dat je eraan onderdoor gaat.

Ik begrijp het, als je dit nu niet gelooft. Dat het voor jou totaal niet realistisch overkomt. Toch hoop ik dat jij jezelf en je geliefden de tijd geeft om het weer te kunnen ervaren. Het leven is niet makkelijk. Lijden is onvermijdelijk. Maar het leven biedt ook veel moois. Misschien herinner je die mooie dingen niet zo goed meer. Maar er is een tijd geweest dat je hebt gelachen, dat je plezier hebt gemaakt, geluk hebt ervaren. Als je kiest voor de dood is deze tijd ook voorgoed weg…

Lieve jij, geef jezelf de tijd om weer lichtpuntjes te kunnen ervaren!

Liefs van iemand die aan je denkt..

Lieve papa’s en mama’s,

 

Een brief om jou als papa of mama een hart onder de riem te steken. Je doet het toch maar elke dag. Zorgen voor je kind. En of je er nu 1,2, 6 of 10 hebt, het blijft een grote verantwoordelijkheid. Natuurlijk is het je plicht om als ouder goed voor je kind te zorgen, heb je er in de meeste gevallen bewust voor gekozen en doe je het met veel liefde. Toch valt het niet altijd mee.

clip_image002

Het hebben van een kind is niet te vergelijken met een baan. Je kunt er over discussiëren of de baan parttime of fulltime is. Eigenlijk is deze discussie zinloos, want een kind heb je altijd. De beginjaren zijn intensief met gebroken nachten. En ben je nog wel helemaal jezelf? Je had jezelf misschien voorgesteld een bepaald type ouder te zijn, maar dit blijkt in de praktijk behoorlijk tegen te vallen. Je dacht dat je voorbereid was. Dat je prima op alle gebieden goed kon blijven presteren, ook al slaap je soms maar 3 uur per nacht. Je dacht dat je er prima een druk sociaal leven op na kon blijven houden, een kind hoeft daar toch niks aan te veranderen? Of je bent misschien minder een moederkloek (of vaderkloek) dan je dacht je was? Dat je huismoeder/vaderdagen soms best saai vindt? Of juist gestrest wordt van de bergen was en het huishoudelijke werk dat nooit ophoudt.

clip_image004

De schoolperiode kan een opluchting zijn. Aan de andere kant begint het loslaten. Je kind krijgt steeds meer zijn eigen (sociale) leven, wordt een stuk wijzer, soms al wat brutaal. Het kan ook zijn dat je kind zich niet ontwikkelt volgens ‘het boekje’ wat een hoop stress tot gevolg kan hebben. Er staan wel honderden pedagogen, coaches en spelbegeleiders voor jouw kind in de rij, maar hoe pik je de juiste eruit? En moet je wat doen? Is accepteren dat jouw kind zich net even anders ontwikkelt dan de ‘rest’ ook oké?

clip_image005

En dan zijn er nog de andere ouders. Als je geluk hebt, heb je de mogelijkheid om naast je leuke ervaringen ook je opvoedfrustraties te kunnen delen, zonder afgezeken te worden. Ouders die relativeren, humor en imperfectie als kernwaarden hebben. Als je minder geluk hebt moet je de waarden vooral uit jezelf halen. We kunnen elkaar snoeihard veroordelen als het gaat om de manier waarop we onze kinderen opvoeden. Zou ons harde oordeel misschien veroorzaakt worden door onze eigen onzekerheid?

Het valt niet mee. Ouder zijn. Dat we in een maatschappij leven waar we hoge eisen stellen aan onszelf en aan onze kinderen is niet echt helpend. Toegeven dat je het soms helemaal niet zo leuk vindt, het hebben van kinderen, dat je onzeker wordt van al die andere mensen die het zo goed voor elkaar lijken te hebben, is niet makkelijk. En je wilt niet als zeikerd bekend staan.

Maar wat nou als we onszelf toestaan om het ouderschap soms zwaar en moeilijk te vinden. Dit neemt niet weg dat we genieten van de leuke, grote en kleine momenten. Het hebben van kinderen vermenigvuldigt de emoties en de intensiteit ervan. Het ouderschap geeft zeker gevoelens van trots, blijdschap, geluk. Maar ook gevoelens van boosheid, verdriet, verveling, irritatie. En dat mag best. Best relaxed eigenlijk.. 😉

clip_image007

Groetjes Anja

Klaar voor de start? Af!

Ik ben niet vies van een beetje competitie. Doe je een gezelschapsspelletje met mij en ik ken geen genade tegenover jou als mijn tegenstander (meestal de verliezer..;-)). Oké, Jolie laat ik wel eens winnen. Ze lijkt op mij en vindt verlies ook moeilijk te verteren.

clip_image002

Een paar weken geleden stond ik op een beurs (ja, die ;-)) om nieuwe party’s te scoren. Ik werd al snel bloedfanatiek en wilde elke voorbijgaande dame een gezellige Ladies Night laten boeken. Goed, ik was niet alleen, maar samen met mijn collega’s hebben we alle dames de kans gegeven. Spijtig als je die kans hebt laten lopen.. 😉

clip_image003

Ik heb wel een beetje de drive (of drang) om de beste te willen zijn. Tegelijkertijd krijg ik vaak Spaans benauwd van de wereld om me heen waar alles om prestaties lijkt te draaien. Het lijkt wel of alles in het leven een wedstrijd moet zijn. De winnaar is degene die op alle gebieden van het leven perfect scoort. De definitie van ‘perfect’ wisselt nogal eens, zodat het nog ingewikkelder wordt. Want ben je nu de perfecte ouder als je streng en altijd consequent bent, of voorkom je trauma’s als je af en toe de teugels laat vieren. Mag een beetje vet aan je lijf nu juist wel of niet? Of hangt het er weer vanaf of het aan je buik, billen of benen zit. En moet je juist zo veel mogelijk of zo weinig mogelijk buitenshuis werken?

Misschien ben ik te lui en te gemakzuchtig om me daar in te verdiepen. Ik heb geen zin om van het leven, dat toch al te kort duurt, een wedstrijd te maken. Ik hou het wel bij Wordfeud en party’s scoren en toys verkopen als het om prestaties gaat.

Dus laat een wedstrijd vooral een spel of iets met een knipoog zijn. Presteren een bijzaak en perfectie een onzinwoord.

clip_image005

Eenzaamheid

 

clip_image002

Het is één van de dingen die ik leer bij de zelfcompassietraining die ik momenteel volg. Je bent niet alleen! En dan met name in de nare dingen die je meemaakt. Gevoelens van pijn en verdriet koppelde ik vaak automatisch aan gevoelens van eenzaamheid. Maar nare gevoelens horen, hoe vervelend ze ook zijn, bij het mens-zijn. Je bent niet de enige die er last van heeft.

Het is open deur.. Maar ja, open zijn over nare gevoelens is lastig. Helemaal als het over gevoelens van eenzaamheid gaat. Ik zie mezelf als een sociaalvaardig en ondernemend persoon. En toch ben ik bekend met gevoelens van eenzaamheid. Ik had niet verwacht dat het me (weer) zou overkomen. Het gebeurde na Jolies geboorte. Ik had altijd het idee dat ik daarna een paar dagen per week aan het werk zou gaan. Maar plotseling waren er geen banen meer en ik was niet zo flexibel meer als voorheen. Mijn uren bracht ik grotendeels thuis door afgezien van de wandelingetjes en boodschapjes. Ik had voornamelijk vrienden met drukke banen, wat nog extra confronterend was met het rustige (op dat moment in mijn ogen) saaie leven dat ik leidde. Ik vroeg mezelf toentertijd ook vaak af, wat ik verkeerd had gedaan, omdat ik me zo voelde. Mijns inziens had ik altijd mijn best gedaan om contacten te onderhouden (en me dus niet eenzaam te voelen), maar misschien had ik toch wat steken laten vallen?

clip_image004

Het was omschakelen.. en dat kostte tijd. Ik moest mezelf in mijn nieuwe leven accepteren en daarnaast nieuwe contacten aangaan met mensen met (meer vrije) tijd. Uiteindelijk is het gelukt. Ik vermaak me momenteel zo goed, dat ik eerlijk gezegd niet zou weten, hoe ik nog een ‘reguliere’ baan zou moeten inplannen.. 😉 Ik ben me ervan bewust geworden dat ‘de tijd hebben’ veel leuker is, dan altijd maar druk zijn. Ik leid een luxe leventje.. het zal wel wat ‘struggles’ veroorzaken als ik om een bepaalde reden weer moet omschakelen.. 😉

Ik vond de gevoelens van eenzaamheid heftig. Als ik van te voren had mogen kiezen, had ik ze liever niet gehad. Maar nu ik ze ervaren heb, kan ik maar beter bedenken wat die gevoelens me gebracht hebben. De gevoelens maakten me ervan bewust dat ik toe was aan nieuwe contacten. Niet dat ik alle oude contacten wilde verbreken, maar ik had meer nodig dan wat ik had. Natuurlijk is de kwaliteit van contacten belangrijker dan de kwantiteit, maar alleen maar vrienden die eens in de zoveel maanden kunnen afspreken, schiet, als je fulltime thuis bent, niet zoveel op.

Daarnaast was het voor mij wel handig om beter met mezelf te kunnen opschieten, ook op de momenten dat ik weinig tot niets presteerde. Daar heeft mindfulness een grote positieve invloed op gehad. Goed, dat is dan ook mijn nieuwe ‘religie’ geworden.. 😉 Het is leuk om andere mensen om je heen te hebben, maar ook handig als je jezelf leuk vindt.. 😉

clip_image006

Rolmodel

Mijn hobby ‘Netflix-series’ kijken begint de laatste tijd zijn glans te verliezen. Misschien heb ik het geduld niet om 80 afleveringen te kijken en daarna met een gedesillusioneerd gevoel achter te blijven. Tot de conclusie te komen, dat die 80 uur eigenlijk best wel zonde van mijn tijd was..

clip_image002

Wat me voornamelijk irriteert is het ‘ideale’ beeld van de vrouw, dat wordt gepromoot. De vrouw heeft het perfecte slanke figuur, hoeveel kinderen ze ook heeft gebaard. Ze is te allen tijde bereid om haar man te bespringen, maar naar de buitenwereld toont ze niets anders dan zedigheid. De ideale vrouw is mooi, slank, slim, sexy en stoer, maar ze zal er op een ‘vrouwelijke’ manier, slechts subtiel iets van laten merken.

Hebben wij vrouwen dat nou nodig, zo’n ‘perfect’ rolmodel? Ik roep zelf heel hard van niet. Maar ik zal zeker niet ontkennen dat deze perfect ogende actrices invloed hebben op mij. Zo’n Netflix-avondje kan me weer pijnlijk bewust laten worden van mijn eigen imperfecties. clip_image003

Natuurlijk weet ik als ik er maar even over nadenk, dat de perfecte vrouw helemaal niet bestaat. En dat juist de imperfecties iemand maken tot wie hij is. Het zijn vooral de uiterlijkheden die toegeschreven worden aan perfectie. Het mooie uiterlijk, het altijd politiek correcte naar buiten komen, het succes. Maar echte vriendjes word je niet met ‘buitenkantjes.’ Ze staan misschien wel leuk op je FB-kiekjes, maar mocht je een keer echt in de shit zitten, doet zo’n plaatje er niet meer toe.

clip_image004

Ik vind mijn leven eigenlijk voornamelijk bestaan uit probeersels. Ik doe maar wat en ik kijk hoe het uitpakt. Het klinkt niet als een slogan om je leven succesvol te laten verlopen. Wel heerlijk relativerend. En laat ‘relativeren’ nu net één van mijn lievelingswoorden zijn. 😉

clip_image005

2016: mijn jaar!

·

Maak van 2016 jouw jaar!

· Download gratis de 8 stappen die ik genomen heb na mijn burn-out en kom tot je ware ik.

· Succesvol op alle terreinen van je leven in 5 fases!

· Stap nu uit je comfortzone!

· Ga nu voor het strakke lijf dat echt bij jou past!

Ik word ermee doodgegooid op Facebook. Ik hoor duidelijk tot de potentiële doelgroep, die zichzelf wil verbeteren op meerdere terreinen in het leven. Ik heb me tot nu toe nog niet laten verleiden om op zo’n levens veranderend verzoek in te gaan. Ook al klinkt er regelmatig een stemmetje in mijn hoofd, dat zeg vraagt: ‘An, maak jij je er niet een beetje te makkelijk vanaf?’

clip_image002

Ik sport natuurlijk wel een paar keer per week, maar ik doe alleen de leuke dingen (Yoga, Pablo, Aquafit). Ik heb nog steeds 2 rolletjes op mijn buik, want chocola, pittige kaas en rode wijn vind ik te lekker om te laten staan.. Goed, ondanks dat, heb ik nog best wel eens sjans.. 😉

clip_image003

Met mijn kleine baantjes heb ik geen gericht carrièreplan en mijn huis is rommelig en meestal niet schoon. Er valt voor de verbeter-jezelf-juffen en –meesters dus best nog wat eer te behalen bij mij. Toch neem ik nog geen verbeter-jezelf-juf of –meester ter hand om me te coachen naar beter leven. Omdat ik eigenlijk best gelukkig ben. Misschien is het leven vooral een kwestie van prioriteiten stellen. En genieten staat hoog op mijn prioriteitenlijstje! 😉

clip_image005

En laat genieten nu net een onverwachts talent van me zijn. Ik wist het eigenlijk altijd wel, dat een zonnestraal, een goed boek of een ijsje me al blij kunnen maken. Maar een paar jaar was deze kennis wat naar de achtergrond gegaan. Ik dacht dat ik grotere dingen nodig had om me gelukkig te voelen. Onhandig, want als je ‘hoge’ levensverwachtingen niet uitkomen, kun je je doodongelukkig voelen.

Dus lekker genieten van simpele dingen, in mijn comfortzone, zonder een stappenplan, met mijn buikrolletjes.. 😉 Daar ga ik voor in 2016!

clip_image007