Verandering

Soms is het tijd voor wat verandering. In mijn geval wat meer focus. Minder dingen doen, waar ik meer aandacht aan kan besteden. Afgelopen jaren ben ik eigenlijk steeds meer gaan doen. Ik moet zeggen dat ik veel leuk vind en hou van afwisseling. Ik blij ben met de ervaringen die ik heb opgedaan, maar soms is het tijd om weer even te bedenken wat ik ook alweer echt belangrijk vond.

clip_image001

Ik kreeg te horen dat ik meer uren mocht gaan werken als onderwijsassistente. Van 6 naar 16 uur per week is niet gek. Mede door de crisis is het lang geleden dat ik die uren op contract gekregen heb. Ik ben er blij mee. Vond ik het jarenlang er belangrijk om op mijn niveau te werken (ik heb toch een Hbo-diploma en mijn huidige functie is op Mbo-niveau), boeit dat me tegenwoordig niet zo veel meer.

clip_image003

Momenteel vind ik het belangrijk dat werk in mijn leven past en vooral niet te veel tijd en energie kost. Natuurlijk vind ik kinderen leuk en het leuk om ze te begeleiden in hun ontwikkeling. Maar het is ook wel heel fijn, dat ik in Alphen werk en dus op de fiets naar mijn werk kan en als ondersteuner in het onderwijs, mijn uren voornamelijk onder schooltijd plaatsvinden.

clip_image004

Ladies Night zeg ik dus vaarwel. Vierenhalf jaar ben ik soms meerdere malen per week op pad gegaan met mijn koffer vol trillers..;-) Ik heb hier geen spijt van. Eigenlijk vind ik het ook best wel stoer van mezelf dat ik dat ben gaan doen en ook nog vierenhalf jaar lang ook. Ik vond het leuk om te doen en heb er ook zeker wat van geleerd. Steeds een groep dames ons mooie assortiment aan erotische toys presenteren is leuk en grappig, maar blijft ook wel spannend (vooral op een leuke manier ) Daarnaast heeft het mijn zelfvertrouwen een boost gegeven + zo’n baan erg helpt om jezelf niet al te serieus te nemen + wat andere eventueel over je zouden denken (iemand met zo’n baan ) met een flinke schep zout te nemen.

Maar nu is het tijd voor wat meer ruimte. Voornamelijk in de weekenden. ’s Avonds wat vaker thuis, mijn cursus voor gewichtsconsulente afronden en misschien weer wat meer gaan schrijven. Had ik het een paar jaar geleden zeker niet genoeg gevonden, maar 16 uur werken met maar één kind, lijkt het me nu heerlijk.. . Op woensdag- en vrijdagochtend lekker sporten. Ik ben natuurlijk ook een bofkont. Dat ik alleen maar hoef te werken om die nieuwe keuken een keer te realiseren.

Maar ja, waarom zou ik daar niet van genieten?

clip_image006

Mama zoekt vakantievermaak!

Ik ben gezegend met een kind dat zich prima kan vermaken. Zowel binnenshuis als buitenshuis. Daarnaast wonen we in een kindvriendelijke buurt rijk aan meisjes van Jolies leeftijd. Ik hoef haar in de vakantie zeker niet dagelijks mee te slepen naar een pretpark of de dierentuin. Ik besef dat ik een geluksvogel ben. Je zal kind(eren) maar 6 weken lang moeten vermaken. Je zou er een burn-out aan over houden en bovendien failliet aan gaan….

clip_image002

Toch ben ik niet helemaal in mijn nopjes met deze situatie. Ik weet het, het is een super luxeprobleem. Zeker voor de ouders die hun kinderen elke dag van IPad af moeten slaan (niet letterlijk, natuurlijk..;-)). Mijn probleem is dat ik mezelf niet zo goed kan vermaken. Ik ben vergelijkbaar met het kind dat dagelijks vermaakt moet worden.

clip_image004

Nu komt dat niet door mijn ouders, hoor.. Ik werd vroeger in de vakantie echt niet dagelijks geëntertaind door mijn ouders. Vaak was er ook alleen maar het woonerf, mijn zussen, broer en de overbekende buurtgenootjes en de rolschaatsen natuurlijk.

clip_image006

Kortom, ik verveel me een beetje. Nu is verveling natuurlijk niet slecht. Het schijnt creatief te maken. Dus laten we er die positieve draai maar aan geven.. Toch ben ik blij dat we ondertussen alweer ruim over de helft zijn. En in de laatste schoolweek mag ik alweer aan het werk. Wat een heerlijkheid!

clip_image008

Laat je zomer niet verpesten!

Ik hou van de zomer. Heerlijk ontbijten in de zon, weinig kleren aan (en dus minder was..;-)), zwoele zomeravonden, ideaal voor rosé op een terrasje of in de tuin. En slippers, mijn favoriete schoenen. En het strand.. ik ga er veel te weinig naar toe, bedenk ik elke keer als ik er ben. De zomer is altijd al mijn lievelingsseizoen geweest. Ik hou van buiten zijn. Als een kind zo blij word ik als ik geen jas meer nodig heb..

clip_image002

Nu werd de zomer alleen in mijn puberteit wat overschaduwd. Minder kleren is comfortabel, maar niet als je niet tevreden bent over je lichaam. Nu ben ik nooit echt ontzettend dik geweest. Wel wat mollig en waar sommige dames vooral klaagden over  dikkere billen, bleef het vet bij mij vooral op mijn buik zitten. (nog steeds trouwens). Het kan de leeftijd zijn geweest (de puberteit is een gevoelige fase) of een karaktertrek om mijn eigen onvolkomenheden uit te vergroten. Ik vond mezelf dik en lelijk en keek met jaloezie naar platte buiken. Dat minderwaardige gevoel maakte de zomer een stuk minder fijn.

Gelukkig kon ik naarmate ik ouder werd mijn onvolkomenheden wat beter relativeren. Niemand heeft een perfect lichaam. Daarbij is dun niet automatisch synoniem aan gezond. Daarbij kreeg ik meer in mijn leven te doen, dan me op mijn lichaam te focussen.

clip_image003

Nu op mijn 37e ben ik over het algemeen best tevreden over mijn lichaam. Klinkt goed, maar in het woord ‘algemeen’ zitten niet de kleine momentjes dat ik toch weer een beetje onzeker word van de rolletjes op mijn buik. En mijn billen zijn niet zo dik, maar niet echt mooi gevormd. Ik leef best gezond, denk ik. Ik let op wat ik eet, en ik probeer zo veel mogelijk te bewegen. Natuurlijk zou het altijd beter kunnen, mijn sportuurtjes uitbreiden, mijn wijntjes en blokjes kaas schrappen uit mijn menu. Wie weet hoe strak ik dan word.

clip_image005

Maar nee, uiteindelijk is die focus op dat uiterlijk (wat toevallig nu in de mode is), niet iets wat bij mij past. Ik ben best een beetje ijdel, maar het belangrijkste vind ik toch wel dat ik goed in mijn vel zit.

En dan hier wat ik eigenlijk wil zeggen. Leg je focus op het goed in je vel zitten. Sporten en gezonde voeding kan daar zeker een bijdrage aan leveren. Maar het belangrijkste is volgens mij volledige acceptatie van wie je op dit moment bent met al je rolletjes, putjes, imperfecties. En niet alleen houden van degene die je zou moeten zijn.

Fijne zomer! Geniet van de bikinidagen!

clip_image007

Just be you

Prachtig initiatief een paar weken geleden. De aanleiding was schokkend en verdrietig, dat 2 mannen wegens hun geaardheid in elkaar waren geslagen. Hartstikke goed dat veel mensen een duidelijk signaal gaven, dat je mag zijn wie je bent. Ook als je je aangetrokken voelt tot je eigen geslacht… Dat homoseksualiteit door veel mensen als iets normaals wordt beschouwd, is iets wat ik zeker toejuich.

Toch vraag ik me wel af hoe abnormaal je mag zijn. Het is fijn als je normaal bent en je je normaal kunt gedragen. Maar hoe ruimdenkend zijn we ten opzichte van mensen die zich niet normaal gedragen. Ik zie in mijn buurt regelmatig een man op zijn fiets die soms verhitte gesprekken voert met een voor mij onzichtbaar persoon. Nu praat ik ook wel eens in mezelf, maar deze man lijkt toch iets meer van de wereld. Ik vind het niet normaal, en misschien ook wel licht beangstigend. Want wat zou iemand die zich zo raar gedraagt, wel niet kunnen doen?

clip_image002

Voor mijn datebaan kom ik in aanraking met mensen die ook buiten het normale vallen. Al zullen de meeste mensen best begrip hebben voor mensen met een beperking, zie ik ze soms toch wat meewarig kijken. En als ik eerlijk ben, zie ik ook vaak het wat afwijkende gedrag. De manier van lopen, praten, kijken, die vaak net even anders is.

clip_image004

Wat me vaak opvalt, is dat zodra ik eenmaal in gesprek met mensen ben, de zogenaamde afwijkingen nauwelijks een rol meer spelen. Vaak zie ik een leuk persoon, met net als iedereen verlangens, wensen, ideeën. En gun ik die persoon een leuke, lieve partner..

In gesprek gaan met mensen die buiten je definitie van ‘normaal’ vallen… eigenlijk zou iedereen dat moeten doen. Natuurlijk is dat spannend. Maar waarom alleen maar mensen om je heen verzamelen die zich volgens jou normaal gedragen?

clip_image005

Die korrel zout…

Pas bedacht ik dat ik misschien een zoutvaatje in mijn tas moet meenemen. Gewoon om mezelf eraan te herinneren het leven (inclusief mezelf) met een flinke korrel zout te nemen. Het blijft een valkuil om mezelf en het leven te serieus te nemen.

clip_image001

Aan de andere kant ben ik ook best trots op mezelf, hoe ik de ‘korrel-zout-filosofie’ steeds meer ben gaan toepassen op mijn eigen leven. Ik kan lachen om mijn eigen blunders en onhandigheden, die me vroeger nog een minderwaardig gevoel bezorgden.

Neem nu bijvoorbeeld fileparkeren, niet mijn grootste talent. Meestal heb ik daar een keer of 5 steken voor nodig. Lukt het binnen die 5 keer geef ik mezelf een compliment, lukt het binnen 2 keer applaudisseer ik en lukt het in 1 keer (het is wel eens gelukt!) steek ik een veer in mijn reet waar ik de komende dagen mee vooruit kan. Heb ik meer dan 10 keer nodig, probeer ik hartelijk te lachen. In een drukke stad, zeg ik tegen mezelf: Adem in, adem uit. En uit de situatie lig ik in een deuk.

clip_image003

Vroeger had ik het rare idee in mijn hoofd dat ik alles moest kunnen. Ik zal mezelf overal in tekort schieten, wat me een vreselijk gevoel gaf. “Je hoeft niet alles te kunnen!” is een hele logische zin. Toch heeft het even geduurd voordat ik dit ook op mezelf kon toepassen.

Ik heb mezelf wel eens voorgesteld als een handige doe-het-zelver, maar dat wordt nog een lange weg als je nog een gaatje in de muur moet leren boren. Alles is te leren. Dat gaatje leren boren, staat nog wel ergens op mijn to-dolijst (die ik overigens ook niet al te serieus neem), maar een echte klusvrouw, gaat het niet worden. Voordeel is dat manlief zich lekker mannelijk kan voelen door al die zogenaamde mannelijke klusjes..  😉

clip_image004

Maar de korrel kan ook een positieve kant op. Want wat kan ik wel: de boel de boel laten en relaxen, genieten zonder gewetenswroeging. Overtuigend erotische artikelen verkopen, zonder blosje. 😉 Dingen doen die ik leuk en belangrijk vind: sporten, mediteren, saunabezoekjes etc. De korrel-zout-filosofie steeds meer toepassen op mijn leven.. 😉

Ik kan het iedereen aanraden! Wie doet er mee? 😉

Tevreden

Het kan wat passief overkomen. Zeker als dertiger wanneer je je leven op het gebied van carrière en gezin toch moet gaan vormgeven. En het moet natuurlijk perfect zijn, voor minder wil je toch niet gaan? Tevreden lijkt dan een meer een woord voor tachtigers, die rustig en voldaan op hun leven terugkijken. Tja, en dan durf ik als 36-jarige te zeggen dat ik tevreden ben met mijn leven. Niet omdat het allemaal even perfect is, maar ik vind het goed genoeg. En dat is zo super relaxt. Het is gewoon oké.

clip_image002

Toch vind ik mezelf geen passief persoon. Het is ook niet zo dat alles moet blijven zoals het nu is. Maar als dat wel zo zou zijn, vind ik dat ook geen onoverkomelijk probleem. Maar hoe groot is de kans dat alles blijft zoals het nu is? Alles verandert. Nu hoef ik van mezelf alleen niet te rennen om de veranderingen sneller te laten gaan. Gewoon in een wandeltempo het leven door vind ik prima. En af en toe even stilstaan. Want je zou zomaar vergeten te genieten van die zonnestraal of dat ijsje.. 😉

clip_image004

Ik lees weleens artikelen over mensen die experimenteren met langzamer leven.. ik hou ervan. Een beetje bezig zijn, dingen te doen hebben, vind ik best leuk. Maar af en toe pauzes (die ook best een dag mogen duren) vind ik niks mis.

Daarnaast vind ik zelfrelativering ook zo’n geweldig woord. Je bent 1 van de zeven miljard mensen. Dan heb ik de andere levende wezens nog niet eens meegeteld. Het is prachtig als je iets kunt betekenen in het leven van een ander, maar maak je eigen leven nu ook weer niet te belangrijk. Moet je je echt je hele leven het hoogst haalbare nastreven, omdat je dan pas vindt dat je iets voorstelt?

clip_image006

Misschien kun je het ook gewoon prima vinden, dat je niet zoveel voorstelt. Nou ja, gewoon 1 van de 7 miljard. Niet meer en niet minder. Misschien heb je geen levens veranderende invloed op andere mensen en doe je geen grootse ontdekkingen. Misschien dat ‘slechts’ een klein groepje mensen je zal missen als je er niet meer bent. Is dat erg? Of is dat juist datgene wat er toe doet? Dat dat kleine groepje mensen. Waar je de tijd voor hebt, omdat je niet te druk maakt status, groot geld of macht.

Tevredenheid is voor mij nu ook weer niet synoniem aan egoïsme. Want ik vind het wel degelijk dat je ook naast je eigen kringetje moet kijken. Maar kijk dan naar de mensen die het nodig hebben, niet naar de mensen die al voldoende aandacht krijgen.

clip_image007

Wegkijken

Ik doe het regelmatig. Even de andere kant opkijken bij het zien van leed. Vanmiddag kreeg ik een bericht van Amnesty International op mijn netvlies. Het ging over de vluchtelingen die onder erbarmelijke omstandigheden in tentenkampen zitten. De verleiding om naar een gezelligere statusopdate te gaan was groot. De eerste gedachte is: ‘Vreselijk, maar wat kan ik eraan doen?’ En: ‘Dit is toch niet mijn verantwoordelijkheid!’ Uiteindelijk zag ik dat je op een vrij eenvoudige manier een petitie kon tekenen, om deze mensen uit deze omstandigheden te halen. Dat heb ik dan maar gedaan.

https://secure.amnesty.nl/spoedactie_griekse-eilanden

Soms vraag ik me af of ik niet meer moet doen voor een betere wereld. Natuurlijk kun je in je eentje geen wonderen verrichten, maar om je vervolgens alleen maar te richten op je eigen meestal gezellige werkelijkheid en weg te kijken van andermans leed? Ergens zit het me toch niet helemaal lekker.

clip_image001

Nog zoiets. Bij het kopen van kleding ik naast dat ik het leuk moet vinden, voornamelijk naar de prijs. Toch is er af en toe zo’n stemmetje in mijn hoofd die vraagt, hoe ‘schoon’ die kleding eigenlijk is? Hoe zijn de arbeidsomstandigheden van de mensen (en misschien wel kinderen) die aan mijn goedkope kleding hebben gewerkt. Er is ook nog een ander stemmetje, die me vertelt dat het niet uitmaakt of ik wel of niet deze kleding koop. Wat kan ik in mijn eentje uitrichten?

clip_image003

Het is natuurlijk ook complex. Ik denk dat als ik me echt bewust zou zijn van de hoeveelheid leed op de wereld, ik depressief zou worden. Daar is uiteindelijk niemand bij gebaat. Daarnaast is er ook een bepaalde hulpeloosheid. Want waar moet je beginnen?

Ergens. Soms even je eigen belangen opzij zetten en iets voor een ander doen. Ik heb trouwens ook wel eens gehoord dat het goed voor je gezondheid is om regelmatig iets voor een ander te doen. Ik moet zeggen, dat ik mijn wekelijkse taallesje, dat ik vrijwillig geef, met steeds meer plezier doe. Het geeft best een goed gevoel om iets voor een ander te kunnen betekenen.

Ik ben niet roomser dan de Paus. Ik wil het soms ook gewoon niet weten. En toch denk ik dat het soms beter is om het wel te weten. En dan een klein stapje maken in de betere richting. Mijn volgende stap: me toch wat meer verdiepen in ‘schone’ kleding.

clip_image004

De opties openlaten

Toen ik ruim 8 jaar geleden voor de vierde keer zakte voor mijn rijexamen en mijn theorie-examen bijna zou verlopen, overwoog ik even om de handdoek in de ring te gooien. Misschien was autorijden gewoon niet voor mij weggelegd? Met de fiets en het openbaar vervoer kon ik me toch ook prima verplaatsen? Bovendien beter voor het milieu. Ik ben blij dat ik uiteindelijk heb doorgezet en de vijfde keer bij het ‘speciale’ examen met een relaxte examinator (ja, ze bestaan echt.. ;-)) mijn papiertje mocht halen. Op 5 december 2008, een erg leuk sinterklaascadeau.

clip_image002

Nu denk ik dat een beetje doorzetten op zijn tijd niet verkeerd is. Ik probeer Jolie soms ook bewust een beetje aan te laten klooien als iets niet meteen lukt. Een knutseltafel met meters opgestapelde knutselwerken is best lastig op te ruimen, maar als ze meteen roept dat ze het niet kan, wijs ik haar op de grote hoeveelheid kastruimte, die speciaal voor haar gereserveerd is.. Doe in ieder geval een poging. Je zult nog wel grotere uitdagingen in je leven tegenkomen.. 😉

Volharding en doorzettingsvermogen zijn prachtige kwaliteiten. Toch vraag ik me af er geen keerzijde zit aan deze deugden. Best goed om jezelf een schop onder je kont te geven om van die bank af te komen en weer eens te gaan sporten, maar kun je ook te ver gaan in je zogenaamde doelgerichtheid?

clip_image004

Soms zullen er ondanks al je verwoede pogingen, dingen misschien buiten je bereik blijven. Het is misschien een aantrekkelijke gedachte dat alles kan lukken, als je maar je best doet. Tegelijkertijd is het ook een gevaarlijke. Want wat als het niet lukt, terwijl je je stinkende best doet? Als je zo je best doet om die ideale baan te vinden, maar het lukt niet. Of misschien nog lastiger, het vinden van een levenspartner. Of het vinden van geluk.

Ik heb ooit een boekenkast gezien vol met boeken, hoe je het geluk kon vinden. De kaften schreeuwden: ‘Pak mij, en je wordt gelukkig!’ Of ‘Ongelukkig zijn is onnodig!’ of ‘Het ware geluk in vijf stappen.’ De eigenaar van deze zelfhulpboekenkast vond het niet in deze boeken en maakte een eind aan zijn leven.

Dus niet meteen in zak en as gaan zitten als het tegenzit, maar tegelijkertijd beseffen dat je leven niet volledig maakbaar is. Ik heb best wel eens ervaren hoe lastig het is om de grens tussen deze twee te vinden. Bij mij ligt het vooral op werkgebied. Nu naar een jaar of 15 heb ik het best losgelaten. Ik heb toevallig afgelopen week weer eens gesolliciteerd. Ik mag ook nog op gesprek komen.

clip_image005

Ik probeer de opties open te laten. Ik kan aangenomen worden of niet. Het heeft allebei zijn voor- en nadelen. Als ik niet word aangenomen hou ik toch meer tijd over voor de sportschool en andere ontspannende activiteiten. Word ik wel aangenomen ben ik weer eens in loondienst, kan ik me beroepsmatig verder ontwikkelen en komt die nieuwe keuken dichterbij.. 😉

Ik realiseer me dat ik luxe-opties heb. Deze opties zijn misschien niet voor iedereen weggelegd. Maar de vraag is of de in eerste instantie ongewenste optie echt zo rampzalig is? clip_image007

Om terug te komen op mijn rijbewijs. Ik ben blij dat ik heb doorgezet. Het is erg handig om te hebben. Maar om te zeggen dat dat papiertje me gelukkiger maakt? Misschien was treinreizen mijn favoriete bezigheid geworden, als ik geen rijbewijs had gehaald. Of was ik (nog) gespierder geweest door al dat fietsen.. 😉

Verveling

 

clip_image002

Zondagavond 20.30. Ik heb net mijn boek uitgelezen, (potentiële) gastvrouwen voor een Ladies Night gebeld en ben aan het bedenken wat ik nu weer eens zal gaan doen. Ik wil een televisieavondje vermijden. Ik bedenk me dat het best een tijdje geleden is dat ik heb moeten bedenken wat ik eens zal gaan doen. Met Netflix is er altijd vermaak binnen handbereik. 😉

Ik kan me herinneren dat ik vroeger bang was voor verveling. Op verveelmomenten was er ruimte voor die negatieve gedachten, die me bijvoorbeeld vertelden dat ik waardeloos was, omdat ik niet eens stom vermaak voor mezelf kon vinden. Of vervelende, onderdrukte gevoelens die net op dat moment naar boven kwamen.

Blij dat ik nu wat relaxter in de wat lozere momenten sta. Want even niks op de planning hebben staan, is helemaal zo gek nog niet. Ik heb wel eens gehoord dat verveling creatief maakt (het leek uit een best betrouwbare bron te komen..;-)) Ik zeg het eigenlijk ook vaak tegen Jolie, als ze zegt zich te vervelen + dat ik het wel begrijp met het weinige speelgoed dat ze heeft.. 😉

Het is best relaxt om even niks te moeten. En tja, mocht ik wat ongemak op zulke momenten ervaren, dan is dat maar zo. Het scheelt ook dat ik tegenwoordig niet echt interessant hoef te zijn/ over te komen van mezelf. Verveling oftewel loze momenten passen natuurlijk niet in een interessant leven. Want dan ben je altijd druk bezig met nieuwe ideeën of doe je alsof.. Je zou er spontaan een burn-out van krijgen.

Ik denk dat verveelmomenten best gezond zijn. Natuurlijk met mate. Chronische verveling niet.. dan wordt het tijd voor meer vermaak.. 🙂 clip_image003

Jezelf onderscheiden, moet dat nou?

clip_image002

Maatschappelijk gezien lijkt het van levensbelang. Want wie ben je als je je niet kunt profileren. Profileren gaat hier over het onderscheiden van jezelf, de aandacht proberen te vestigen op jouw originele ik. Schreeuwen: ‘Hier ben ik! Kijk naar mij!’

Eerlijk is eerlijk, ik ben echt niet vies van een beetje aandacht, vind het leuk als mensen mijn stukjes lezen of mijn FB-status liken (alleen al ze het echt leuk vinden natuurlijk.. ;-)) Maar daar houden mijn vaardigheden om mezelf te profileren dan ook mee op.

Ik heb er echt wel eens over gepiekerd, hoor. Moet ik niet ergens in uitblinken en daar het grootste deel van mijn tijd zoet mee zijn. In plaats van maar wat aanmodderen met 10 verschillende niet aan elkaar gelinkte projectjes. En sommige van die projectjes doe ik alleen maar, omdat ik ze plezierig vind?

clip_image003

Toch voel ik me op dit moment tevreden met mijn niet logische, afwisselende leven. Niet omdat ik wil uitblinken in een afwisselend leven leiden, want ik hou ook best van een beetje vastigheid op zijn tijd. Maar ik heb ontdekt, dat het best relaxt is om niet te veel bezig te zijn met jezelf te profileren.

Het geeft druk om steeds de aandacht te moeten krijgen. En wat is het vermoeiend om steeds te moeten roepen hoe geweldig je wel niet bent, of iets kan en dat iedereen bij jou moet zijn om jouw speciale persoonlijkheid en vaardigheden. Want als je heel eerlijk naar jezelf kijkt, ben je misschien helemaal niet zo veel specialer dan een ander..;-)

Nee, gewoon een beetje aanmodderen (niet letterlijk, denk ik) met mijn dingetjes. De tijd die ik niet besteed aan mezelf van de ander te onderscheiden, lekker besteden aan genieten van het leven. Mijn voornemen voor 2017. De ambities blijven behapbaar. 😉

clip_image005