Tevreden

Het kan wat passief overkomen. Zeker als dertiger wanneer je je leven op het gebied van carrière en gezin toch moet gaan vormgeven. En het moet natuurlijk perfect zijn, voor minder wil je toch niet gaan? Tevreden lijkt dan een meer een woord voor tachtigers, die rustig en voldaan op hun leven terugkijken. Tja, en dan durf ik als 36-jarige te zeggen dat ik tevreden ben met mijn leven. Niet omdat het allemaal even perfect is, maar ik vind het goed genoeg. En dat is zo super relaxt. Het is gewoon oké.

clip_image002

Toch vind ik mezelf geen passief persoon. Het is ook niet zo dat alles moet blijven zoals het nu is. Maar als dat wel zo zou zijn, vind ik dat ook geen onoverkomelijk probleem. Maar hoe groot is de kans dat alles blijft zoals het nu is? Alles verandert. Nu hoef ik van mezelf alleen niet te rennen om de veranderingen sneller te laten gaan. Gewoon in een wandeltempo het leven door vind ik prima. En af en toe even stilstaan. Want je zou zomaar vergeten te genieten van die zonnestraal of dat ijsje.. 😉

clip_image004

Ik lees weleens artikelen over mensen die experimenteren met langzamer leven.. ik hou ervan. Een beetje bezig zijn, dingen te doen hebben, vind ik best leuk. Maar af en toe pauzes (die ook best een dag mogen duren) vind ik niks mis.

Daarnaast vind ik zelfrelativering ook zo’n geweldig woord. Je bent 1 van de zeven miljard mensen. Dan heb ik de andere levende wezens nog niet eens meegeteld. Het is prachtig als je iets kunt betekenen in het leven van een ander, maar maak je eigen leven nu ook weer niet te belangrijk. Moet je je echt je hele leven het hoogst haalbare nastreven, omdat je dan pas vindt dat je iets voorstelt?

clip_image006

Misschien kun je het ook gewoon prima vinden, dat je niet zoveel voorstelt. Nou ja, gewoon 1 van de 7 miljard. Niet meer en niet minder. Misschien heb je geen levens veranderende invloed op andere mensen en doe je geen grootse ontdekkingen. Misschien dat ‘slechts’ een klein groepje mensen je zal missen als je er niet meer bent. Is dat erg? Of is dat juist datgene wat er toe doet? Dat dat kleine groepje mensen. Waar je de tijd voor hebt, omdat je niet te druk maakt status, groot geld of macht.

Tevredenheid is voor mij nu ook weer niet synoniem aan egoïsme. Want ik vind het wel degelijk dat je ook naast je eigen kringetje moet kijken. Maar kijk dan naar de mensen die het nodig hebben, niet naar de mensen die al voldoende aandacht krijgen.

clip_image007

Wegkijken

Ik doe het regelmatig. Even de andere kant opkijken bij het zien van leed. Vanmiddag kreeg ik een bericht van Amnesty International op mijn netvlies. Het ging over de vluchtelingen die onder erbarmelijke omstandigheden in tentenkampen zitten. De verleiding om naar een gezelligere statusopdate te gaan was groot. De eerste gedachte is: ‘Vreselijk, maar wat kan ik eraan doen?’ En: ‘Dit is toch niet mijn verantwoordelijkheid!’ Uiteindelijk zag ik dat je op een vrij eenvoudige manier een petitie kon tekenen, om deze mensen uit deze omstandigheden te halen. Dat heb ik dan maar gedaan.

https://secure.amnesty.nl/spoedactie_griekse-eilanden

Soms vraag ik me af of ik niet meer moet doen voor een betere wereld. Natuurlijk kun je in je eentje geen wonderen verrichten, maar om je vervolgens alleen maar te richten op je eigen meestal gezellige werkelijkheid en weg te kijken van andermans leed? Ergens zit het me toch niet helemaal lekker.

clip_image001

Nog zoiets. Bij het kopen van kleding ik naast dat ik het leuk moet vinden, voornamelijk naar de prijs. Toch is er af en toe zo’n stemmetje in mijn hoofd die vraagt, hoe ‘schoon’ die kleding eigenlijk is? Hoe zijn de arbeidsomstandigheden van de mensen (en misschien wel kinderen) die aan mijn goedkope kleding hebben gewerkt. Er is ook nog een ander stemmetje, die me vertelt dat het niet uitmaakt of ik wel of niet deze kleding koop. Wat kan ik in mijn eentje uitrichten?

clip_image003

Het is natuurlijk ook complex. Ik denk dat als ik me echt bewust zou zijn van de hoeveelheid leed op de wereld, ik depressief zou worden. Daar is uiteindelijk niemand bij gebaat. Daarnaast is er ook een bepaalde hulpeloosheid. Want waar moet je beginnen?

Ergens. Soms even je eigen belangen opzij zetten en iets voor een ander doen. Ik heb trouwens ook wel eens gehoord dat het goed voor je gezondheid is om regelmatig iets voor een ander te doen. Ik moet zeggen, dat ik mijn wekelijkse taallesje, dat ik vrijwillig geef, met steeds meer plezier doe. Het geeft best een goed gevoel om iets voor een ander te kunnen betekenen.

Ik ben niet roomser dan de Paus. Ik wil het soms ook gewoon niet weten. En toch denk ik dat het soms beter is om het wel te weten. En dan een klein stapje maken in de betere richting. Mijn volgende stap: me toch wat meer verdiepen in ‘schone’ kleding.

clip_image004

De opties openlaten

Toen ik ruim 8 jaar geleden voor de vierde keer zakte voor mijn rijexamen en mijn theorie-examen bijna zou verlopen, overwoog ik even om de handdoek in de ring te gooien. Misschien was autorijden gewoon niet voor mij weggelegd? Met de fiets en het openbaar vervoer kon ik me toch ook prima verplaatsen? Bovendien beter voor het milieu. Ik ben blij dat ik uiteindelijk heb doorgezet en de vijfde keer bij het ‘speciale’ examen met een relaxte examinator (ja, ze bestaan echt.. ;-)) mijn papiertje mocht halen. Op 5 december 2008, een erg leuk sinterklaascadeau.

clip_image002

Nu denk ik dat een beetje doorzetten op zijn tijd niet verkeerd is. Ik probeer Jolie soms ook bewust een beetje aan te laten klooien als iets niet meteen lukt. Een knutseltafel met meters opgestapelde knutselwerken is best lastig op te ruimen, maar als ze meteen roept dat ze het niet kan, wijs ik haar op de grote hoeveelheid kastruimte, die speciaal voor haar gereserveerd is.. Doe in ieder geval een poging. Je zult nog wel grotere uitdagingen in je leven tegenkomen.. 😉

Volharding en doorzettingsvermogen zijn prachtige kwaliteiten. Toch vraag ik me af er geen keerzijde zit aan deze deugden. Best goed om jezelf een schop onder je kont te geven om van die bank af te komen en weer eens te gaan sporten, maar kun je ook te ver gaan in je zogenaamde doelgerichtheid?

clip_image004

Soms zullen er ondanks al je verwoede pogingen, dingen misschien buiten je bereik blijven. Het is misschien een aantrekkelijke gedachte dat alles kan lukken, als je maar je best doet. Tegelijkertijd is het ook een gevaarlijke. Want wat als het niet lukt, terwijl je je stinkende best doet? Als je zo je best doet om die ideale baan te vinden, maar het lukt niet. Of misschien nog lastiger, het vinden van een levenspartner. Of het vinden van geluk.

Ik heb ooit een boekenkast gezien vol met boeken, hoe je het geluk kon vinden. De kaften schreeuwden: ‘Pak mij, en je wordt gelukkig!’ Of ‘Ongelukkig zijn is onnodig!’ of ‘Het ware geluk in vijf stappen.’ De eigenaar van deze zelfhulpboekenkast vond het niet in deze boeken en maakte een eind aan zijn leven.

Dus niet meteen in zak en as gaan zitten als het tegenzit, maar tegelijkertijd beseffen dat je leven niet volledig maakbaar is. Ik heb best wel eens ervaren hoe lastig het is om de grens tussen deze twee te vinden. Bij mij ligt het vooral op werkgebied. Nu naar een jaar of 15 heb ik het best losgelaten. Ik heb toevallig afgelopen week weer eens gesolliciteerd. Ik mag ook nog op gesprek komen.

clip_image005

Ik probeer de opties open te laten. Ik kan aangenomen worden of niet. Het heeft allebei zijn voor- en nadelen. Als ik niet word aangenomen hou ik toch meer tijd over voor de sportschool en andere ontspannende activiteiten. Word ik wel aangenomen ben ik weer eens in loondienst, kan ik me beroepsmatig verder ontwikkelen en komt die nieuwe keuken dichterbij.. 😉

Ik realiseer me dat ik luxe-opties heb. Deze opties zijn misschien niet voor iedereen weggelegd. Maar de vraag is of de in eerste instantie ongewenste optie echt zo rampzalig is? clip_image007

Om terug te komen op mijn rijbewijs. Ik ben blij dat ik heb doorgezet. Het is erg handig om te hebben. Maar om te zeggen dat dat papiertje me gelukkiger maakt? Misschien was treinreizen mijn favoriete bezigheid geworden, als ik geen rijbewijs had gehaald. Of was ik (nog) gespierder geweest door al dat fietsen.. 😉

Verveling

 

clip_image002

Zondagavond 20.30. Ik heb net mijn boek uitgelezen, (potentiële) gastvrouwen voor een Ladies Night gebeld en ben aan het bedenken wat ik nu weer eens zal gaan doen. Ik wil een televisieavondje vermijden. Ik bedenk me dat het best een tijdje geleden is dat ik heb moeten bedenken wat ik eens zal gaan doen. Met Netflix is er altijd vermaak binnen handbereik. 😉

Ik kan me herinneren dat ik vroeger bang was voor verveling. Op verveelmomenten was er ruimte voor die negatieve gedachten, die me bijvoorbeeld vertelden dat ik waardeloos was, omdat ik niet eens stom vermaak voor mezelf kon vinden. Of vervelende, onderdrukte gevoelens die net op dat moment naar boven kwamen.

Blij dat ik nu wat relaxter in de wat lozere momenten sta. Want even niks op de planning hebben staan, is helemaal zo gek nog niet. Ik heb wel eens gehoord dat verveling creatief maakt (het leek uit een best betrouwbare bron te komen..;-)) Ik zeg het eigenlijk ook vaak tegen Jolie, als ze zegt zich te vervelen + dat ik het wel begrijp met het weinige speelgoed dat ze heeft.. 😉

Het is best relaxt om even niks te moeten. En tja, mocht ik wat ongemak op zulke momenten ervaren, dan is dat maar zo. Het scheelt ook dat ik tegenwoordig niet echt interessant hoef te zijn/ over te komen van mezelf. Verveling oftewel loze momenten passen natuurlijk niet in een interessant leven. Want dan ben je altijd druk bezig met nieuwe ideeën of doe je alsof.. Je zou er spontaan een burn-out van krijgen.

Ik denk dat verveelmomenten best gezond zijn. Natuurlijk met mate. Chronische verveling niet.. dan wordt het tijd voor meer vermaak.. 🙂 clip_image003

Jezelf onderscheiden, moet dat nou?

clip_image002

Maatschappelijk gezien lijkt het van levensbelang. Want wie ben je als je je niet kunt profileren. Profileren gaat hier over het onderscheiden van jezelf, de aandacht proberen te vestigen op jouw originele ik. Schreeuwen: ‘Hier ben ik! Kijk naar mij!’

Eerlijk is eerlijk, ik ben echt niet vies van een beetje aandacht, vind het leuk als mensen mijn stukjes lezen of mijn FB-status liken (alleen al ze het echt leuk vinden natuurlijk.. ;-)) Maar daar houden mijn vaardigheden om mezelf te profileren dan ook mee op.

Ik heb er echt wel eens over gepiekerd, hoor. Moet ik niet ergens in uitblinken en daar het grootste deel van mijn tijd zoet mee zijn. In plaats van maar wat aanmodderen met 10 verschillende niet aan elkaar gelinkte projectjes. En sommige van die projectjes doe ik alleen maar, omdat ik ze plezierig vind?

clip_image003

Toch voel ik me op dit moment tevreden met mijn niet logische, afwisselende leven. Niet omdat ik wil uitblinken in een afwisselend leven leiden, want ik hou ook best van een beetje vastigheid op zijn tijd. Maar ik heb ontdekt, dat het best relaxt is om niet te veel bezig te zijn met jezelf te profileren.

Het geeft druk om steeds de aandacht te moeten krijgen. En wat is het vermoeiend om steeds te moeten roepen hoe geweldig je wel niet bent, of iets kan en dat iedereen bij jou moet zijn om jouw speciale persoonlijkheid en vaardigheden. Want als je heel eerlijk naar jezelf kijkt, ben je misschien helemaal niet zo veel specialer dan een ander..;-)

Nee, gewoon een beetje aanmodderen (niet letterlijk, denk ik) met mijn dingetjes. De tijd die ik niet besteed aan mezelf van de ander te onderscheiden, lekker besteden aan genieten van het leven. Mijn voornemen voor 2017. De ambities blijven behapbaar. 😉

clip_image005

Brief aan 16-jarige ik

20 jaar terug in de tijd. Als dat zou kunnen. Vandaag doe ik net alsof. Terug naar 1996 met de kennis van nu.

Lieve 16-jarige ik,

Je hebt het niet makkelijk, nu al niet. Ik zou je graag vertellen dat het leven makkelijker wordt, maar helaas. De grootte van de uitdagingen zal de komende jaren toenemen. Een troost is dat je je steeds meer vaardigheden eigen maakt, om de uitdagingen te lijf te gaan.

clip_image002

Ik zou je graag een paar tips geven. Geniet van je vrijheid. En neem het leven niet te serieus. Je denkt met hard werken je doelen te verwezenlijken, maar helaas, de doelen die je voor jezelf in het vooruitzicht hebt gesteld, ga je niet halen. Ten minste op beroepsmatig gebied. Dit klinkt keihard, want falen lijkt op dit moment één van de ergste dingen die er is. Dat zal je de komende jaren nog steeds vinden, maar over 20 jaar, mag je van jezelf fouten maken.

clip_image004

Je treurt nog om je eerste vriendje, dat de verkering heeft uitgemaakt. Je hebt er al veel over opgeschreven. Blijf dat schrijven vooral doen. Blijf romantische gedichten schrijven. Het heeft misschien geen economische waarde, maar het is jouw ding. Het is jouw manier om gevoelens kwijt te kunnen.

clip_image005

Want gevoelig ben je. Over 20 jaar nog steeds trouwens. Je wordt geen marinier, waarover je nog weleens fantaseert. Het lijkt wel stoer, die ontberingen door kunnen maken, maar is niet echt realistisch. Over 20 jaar lig je in de winter met een pyjama en sokken onder een dubbel dekbed en dan heb je ook nog een man naast je die wat warmte afgeeft en heb je het soms nog koud. Die man heb je trouwens ondertussen al ontmoet, maar ik denk dat je nog niet kunt voorspellen dat het jouw man wordt. Fantaseren mag je trouwens best blijven doen.. 😉

clip_image007

Ik twijfel of ik je moet zeggen niet te proberen bij de ‘christelijke wereld’ te horen. Op dit moment geloof je nog in de God uit je jeugd, wil je graag ergens bij horen en het goede doen. Dus het lijkt onontkoombaar dat je je inlaat met een groep mensen die meent de waarheid in pacht te hebben. Ik denk dat je zelf moet ontdekken dat het voor jou niet werkt. Je hebt de ruimte nodig om eigen keuzes te maken, dingen ter discussie te stellen. Je bent niet zo goed in te doen wat ‘hoort,’ ook al denk je op dit moment nog van wel.

Ik zou je willen behoeden voor de teleurstellingen die je voor je kiezen krijgt. Tegelijkertijd wil ik deze rooskleurige naïviteit niet doorbreken. Je zult het zelf moeten ontdekken.

Wees mild voor jezelf. Je gevoeligheid is niet te beteugelen met hardheid.

Zie het leven als een ontdekkingstocht. Niet als een uitgestippelde route die je moet volgen.

Sport! Niet voor dat strakke lijf. Een zogenaamde ‘killerbody’ zul je nooit krijgen. Maar sporten maakt je echtclip_image008 gelukkiger! En over 20 jaar zie je er nog best redelijk uit.. 😉

Leg je prioriteiten meer bij genieten dan bij werk. Heb je niet van huis uit meegekregen. Het gaat je tijd kosten. Maar over 20 jaar heb je deze vaardigheid aardig onder de knie..;-)

Lieve 16-jarige ik. Blijf je jezelf! Je bent goed, zoals je bent.

Dikke kus,

Je 36-jarige ik.

clip_image009

Gunnen

 

Ik probeerde een tijdje geleden de betekenis van het woord ‘gunnen’ in mijn taalgroepje uit te leggen en dat viel niet mee. ‘Toestaan’ vind ik niet helemaal de lading dekken. De betekenis ‘onverplichte goedheid’ van gunst vind ik mooi klinken. Nu alleen de uitleg nog.. 😉

clip_image002

Inderdaad. Goedheid is niet verplicht. Maar het kan je leven zeker veraangenamen. Niet alleen door jezelf dingen te gunnen, maar ook de ander. Ik geef nog steeds op donderdagmiddag vrijwillig taalles. Niet omdat ik zo’n onbaatzuchtig persoon ben. Ik vind het best leuk om ‘juf’ te spelen, zeker leuker dan stofzuigen. Dus verleen ik mezelf een gunst.;-) Tegelijkertijd gun ik die mensen een beetje extra hulp bij het leren van de Nederlandse taal.

Ik ben mezelf de laatste jaren ook steeds meer gaan gunnen. Vroeger (> 5 jaar geleden) moest ik toch minstens iets nuttigs hebben gepresteerd voor ik bewust ergens van mocht genieten. Maar dan met mate. Overmatig genieten kon nooit goed zijn. Gelukkig heb ik deze hersenspinsels ondertussen aardig los gelaten. Alcohol drinken, eten, geld uitgeven moet je misschien met mate doen. Maar dat zegt niets over de mate van genieten, want waarom zou je dat niet onbeperkt doen? Natuurlijk zijn er momenten dat het gewoon even niet lukt. Het is niet voor niks onverplichte goedheid. Onbeperkt genieten mag, maar hoeft niet.

clip_image004

Maar even terug naar het gunnen, want daar ging het om. Want wat gun ik mezelf dan zoal? Ik vind het best lekker om overdag een dutje te doen. Natuurlijk zijn er duizend andere nuttige dingen die ik kan doen, maar toch gun ik mezelf regelmatig dat dutje. En mijn wekelijkse (soms 2-wekelijkse) saunabezoek. Het is ondertussen een verslaving geworden.. 😉 Ik wil 4 keer per week sporten. Niet om super strak te worden, al is dat natuurlijk mooi meegenomen, maar vooral om mezelf lekker te voelen. En mijn dagelijkse meditaties. Een half uur op een kussen je concentreren op je adem lijkt misschien niet zo zinvol, toch zou ik het iedereen aanraden. 😉

Goeddoen, gewoon omdat het kan. Jezelf en de ander gunsten verlenen, is misschien wat geitenwollensokkerig. Maar misschien ben ik dat gewoon ook wel. Ze zijn in ieder geval lekker warm.. 😉

clip_image006

Wat gun jij jezelf en de ander? 😉

Verdeelde passie

clip_image002

In mijn jeugd hoorde ik regelmatig sensationele verhalen van mensen die diep in de goot lagen, maar een lichtpuntje zagen en God vonden. Heel fijn voor die mensen. Maar ergens vroeg ik me af of ik ook in die goot moest gaan liggen, om dat ultieme moment te ervaren.

Nog steeds kom ik regelmatig bekeringsverhalen tegen. Mensen hebben ‘het’ eindelijk gevonden. Het kan van alles betekenen. Het is iets waar ze altijd van gedroomd hebben, ook wel passie genoemd. Het is niet perse een hogere macht, maar wel iets wat het leven pas echt de moeite waard maakt. Ergens verbazen ze zich erover dat ze zolang blind hebben kunnen zijn voor hun ware droomleven. Ze willen dan ook dolgraag met anderen delen hoe geweldig hun leven is.

clip_image004

Misschien jammer, maar ik wordt altijd een beetje kriebelig van dit soort verhalen. De saaie, alledaagse werkelijkheid waar sleur de boventoon voert is niet altijd makkelijk te verdragen. Natuurlijk wil iedereen daar een droomleven tegenover stellen. Maar is dat wel even realistisch? Misschien vergis ik me, maar een droomleven suggereert dat alles fijn is, naar wens gaat, zolang je maar gefocust blijft op je droom. ‘Gewoon’ leven lijkt iets banaals.

Ik heb me hier nogal eens druk om gemaakt, verdrietig gevoeld en boos om geworden. Ik leef een banaal leven. In die zin dat ik niet één specifieke droom of passie heb. Ik leef ‘gewoon.’ Doe wat ik leuk vind (en soms niet) en toevallig zijn dat best veel verschillende dingen. 😉

Voor mijn kind zorgen, taalles geven, grotemensenspeelgoed verkopen, mensen met een beperking een handje helpen in de liefde, schrijven, mijn opleiding voor gewichtsconsulente.. Ik doe het allemaal met veel plezier en soms even niet. Dan zoek ik mijn ontspanning in de sauna of op Netflix..;-) De lijn, die alles met elkaar zou moeten verbinden, kan ik nog niet helemaal ontdekken. Maar is dat erg?

Vroeger had ik het idee, dat je een logisch leven moest leiden. Ik zou een duidelijk plan moeten hebben en dat ook tot uitvoer moeten brengen, zonder er te veel van af te wijken. Het lukte me niet, wat nogal wat frustratie tot gevolg had. Ik kon niet aan mijn eigen logische plaatje voldoen.

Gelukkig is tegenwoordig mijn motto: ‘Ik doe maar wat, zolang het leuk is. Zoooo relaxed.. 😉

clip_image005

De Taalles

Op donderdagmiddag als ik Jolie naar school heb gebracht fiets ik door naar een buurtcentrum een kilometer verderop om een taalles te geven aan anderstaligen. Het kunnen mensen zijn die naast hun verplichte inburgeringslessen wat extra lessen willen krijgen of mensen die al langer in Nederland wonen en hun spreek- of schrijfvaardigheden willen verbeteren.

clip_image002

We werken sinds kort met een nieuwe methode, waar mensen op verschillende niveaus met praktische onderwerpen aan de slag kunnen. Vandaag hadden we het over verhuizen. Ik had niet van te voren verwacht dat zo’n praktisch onderwerp persoonlijke verhalen naar boven zou halen. Want waarom ben je verhuisd en naar wat voor soort huizen verhuisde je. Van een vrijstaand huis met familie naar een tent met vreemden is een behoorlijke overgang. Ondertussen was de tent wel weer verruild voor een huis met stenen muren, maar toch.

clip_image003

En dan de reden? Leven in een dictatuur waar je vanaf je vijftiende het leger in moet voor onbepaalde tijd. Niet kunnen zeggen en schrijven wat je denkt. Ik kan me er geen voorstelling van maken. Ook niet hoe is het is om op een zogenaamde veilige plek te zijn. Want jij bent er wel naar een ongetwijfeld gevaarlijke, lange reis, maar je familie is nog daar. Daar op die plek waar het onveilig is. En jij bent hier in een koud land met honderden regeltjes en die vreemde taal.

clip_image004

Naast het leren van de taal probeer ik mijn cursisten wat bij te brengen over hoe het eraan toe gaat in Nederland. Achteraf denk ik dat ik vanmiddag wat te veel heb opgeschept over de zogenaamde Nederlandse waarden en normen. Met name gelijkwaardigheid en vrijheid heb ik genoemd. Enkele voorbeelden:

  • Je mag de regering uitschelden op Facebook
  • Mannen mogen met mannen trouwen en vrouwen met vrouwen. Ze mogen ook kinderen krijgen.
  • Doe maar gewoon. Daar houden wij in Nederland van. 😉
  • Je baas noem je meestal gewoon bij zijn voornaam. Kinderen mogen hun ouders soms ook bij hun voornaam noemen.
  • Het is erg Nederlands om hier van alles van te vinden vooral je mening te uiten.. 😉

Ik vind het leuk om taalles te geven. De samenstelling van de groep verandert nog wel eens en de opkomst wisselt ook. Van te voren moet ik mezelf wel eens in de motivatiemodus zetten. Na een Zumba les in de ochtend is het erg aantrekkelijk om ’s middags te chillen op de bank. En lijkt het huis schoonmaken plotseling best belangrijk.. Maar uiteindelijk ben ik toch blij dat ik weer enkele mensen een stukje verder heb geholpen met het eigen maken van de Nederlandse taal. Ik zou iedereen aanraden om vrijwilligerswerk te doen. En dat mag best met een egoïstisch motief. Bijvoorbeeld gewoon een goed gevoel krijgen.

clip_image005

Definitief

Iemand uit mijn directe omgeving heeft enkele dagen geleden een eind aan zijn leven gemaakt. Ik heb me proberen in te leven in wat iemand zou denken en voelen, voordat hij tot zo’n wanhopige daad komt. En wat ik tegen hem of haar zou kunnen zeggen om het niet de doen.

Voor jou (als je het echt niet meer ziet zitten),

Zwarte donderwolken, een onvervulbare leegte, uitzichtloosheid. Ik weet dat woorden niet kunnen weergeven, wat jij op dit moment ervaart. Ik doe een poging, omdat ik de wereld iets wil laten zien van wat jij doormaakt. Ik weet niet of mijn woorden jouw gevoelens van eenzaamheid kunnen verzachten.

Je lijdt. Voor het grootste deel van de wereld onzichtbaar. Misschien alleen in je huis of op een kamer. Misschien heb je wel huisgenoten die er zijn, maar toch kunnen ze je niet helemaal bereiken. Je ziet dat sommige van je vrienden echt hun best doen om je te helpen, maar jij ziet hun pogingen als verspilde energie.

Het lijden duurt te lang en is ook in het verleden te vaak aanwezig geweest. En ook al zal het leed over weken of maanden afnemen, het komt terug. De vraag of het allemaal nog wel zin heeft wordt een ontkennende bevestiging. Je overtuiging dat het voor eens en altijd afgelopen moet zijn, groeit. Je wilt niet meer, je kunt niet meer.

Lieve jij, ik weet niet of ik de juiste woorden voor je heb. Want wie ben ik om te zeggen, dat je er ‘gewoon’ doorheen moet, dat het geluk jou echt wel weer vindt. De enige interpretatie die jij hieraan kunt geven is dat het onzin of een grote leugen is. Ik heb zeker wel dieptepunten gekend, maar zo diep als jij nu zit, ben ik nooit geweest.

Ik wil je niet overtuigen. Jij bent jij en jij hebt recht op het maken van je eigen keuzes. Toch hoop ik dat je mijn woorden ter overweging wilt nemen. Ik weet niet wat er na de dood gebeurt met je. Als kind geloofde ik in een hemel. Nu weet ik het niet meer zo goed. Wat ik wel weet, is dat de dood iets definitiefs is. Je snijdt de banden met je geliefden voorgoed door. Het lijkt nu misschien de juiste keuze. Je denkt dat je geliefden alleen nog maar pijn kunt doen en dat ze jou niet meer kunnen bereiken.

Jouw werkelijkheid op dit moment is afschuwelijk zwaar, lijkt ondraaglijk. Maar lieve jij, je werkelijkheid is niet een statisch iets. Je kunt leren om op verschillende manieren naar jouw leven en de wereld om je heen te kijken. Je kunt weer leren genieten van de mooie dingen in het leven. En je kunt leren leven met je pijn, zonder dat je eraan onderdoor gaat.

Ik begrijp het, als je dit nu niet gelooft. Dat het voor jou totaal niet realistisch overkomt. Toch hoop ik dat jij jezelf en je geliefden de tijd geeft om het weer te kunnen ervaren. Het leven is niet makkelijk. Lijden is onvermijdelijk. Maar het leven biedt ook veel moois. Misschien herinner je die mooie dingen niet zo goed meer. Maar er is een tijd geweest dat je hebt gelachen, dat je plezier hebt gemaakt, geluk hebt ervaren. Als je kiest voor de dood is deze tijd ook voorgoed weg…

Lieve jij, geef jezelf de tijd om weer lichtpuntjes te kunnen ervaren!

Liefs van iemand die aan je denkt..